Hardloopcoach Annemieke Bot aan de finish

Verona Marathon 16 november 2025

Op vrijdag 14 november vertrok ik met mijn loopmaatjes naar Verona voor mijn 3e marathon. Op het vliegveld zei ik nog; wat lekker dat we allemaal fit zijn. Geen verkoudheid of iets dergelijks wat in november natuurlijk wel vaak voorkomt. We vlogen op Milaan en daarna met de trein naar Verona. We kwamen best moe aan en besloten bij aankomst in het hotel even te rusten. Vlak voor het diner kreeg ik last van mijn buik. Ik besloot risotto te eten en dat was heerlijk maar ik voelde me helaas niet zo lekker en had het koud.

De volgende dag was het niet veel beter maar gelukkig had ik wel genoeg trek om de voorgenomen koolhydraten te eten. Het losloop rondje op de zaterdag verruilde ik voor een wandeling naar de apotheek in de hoop nog iets te kunnen doen om het herstel te versnellen. In de middag haalden we onze nummers op bij de expo. Altijd leuk, dat is toch een soort snoepwinkel voor hardlopers. Ik kon het niet laten om een paar nieuwe sokken aan te schaffen 😉 Bij de expo kon je ook lunchen in de vorm van pasta dus dat werd koolhydraat maaltijd nummer 2. Mijn darmen vonden deze koolhydraten wat minder fijn, ik zal je de details besparen. In het hotel pakten we nogmaals onze rust. Goh en dan kom je erachter hoe druk het is thuis met 3 jongens. Ik ervoer een oase van rust. In de avond aten we bij ons favoriete restaurant (“zijn jullie er weer?!”) koolhydraat maaltijd nummer 3 in de vorm van een simpele pasta met tomatensaus.

De avond voor de marathon is slapen altijd wel een ding. Proberen niet te denken aan de race is zoiets als niet denken aan een roze olifant, dat lukt niet. Toch sliep ik vrij snel in en werd ik maar 4x wakker. Om 5u, een half uur eerder dan de wekker, was ik klaar met slapen. Ik sprong onder de douche, nam mijn teff ontbijtje en al snel was ik er al helemaal klaar voor. Nou ja bijna, na het zoveelste toiletbezoek konden we lopend naar de bus die ons naar de start bracht. Van inlopen kwam het niet echt omdat we wat aan de late kant waren vanwege een lange rij voor een dixie. Volgende keer toch maar weer wildplassen.

Bij de start was het al behoorlijk druk en plaatste ik mezelf ergens achterin startvak nr 2. Het volkslied werd gespeeld en ik pikte een traantje weg. Nu mag ik eindelijk! Ik nam mezelf voor om behouden te starten en dat lukte redelijk goed. Mijn benen voelden niet top. Gaan deze benen het houden 42 kilometer lang? Ontspannen blijven lopen en genieten zei ik tegen mezelf. Voor mij liep een Italiaanse dame in het blauw, een beetje van mijn leeftijd leek het. Even later ging ik haar voorbij.

Het lukte om ontspannen te lopen en mijn hartslag bleef laag. Ik keek mooi om mij heen; een soort vogeltjes kijken maar dan op een wat hoger tempo. We liepen een lange lus langs de rivier. Elke 6 kilometer nam ik een gelletje en dronk bij elke post een flesje water. Het vervelende was wel dat ik moest plassen. Toch te veel water gedronken. Ik had namelijk extra veel gedronken vanwege het buikvirus. Zou ik stoppen bij een dixie dan zou mij dat een minuut kosten en ik zou uit mijn ritme zijn. Ik besloot door te lopen. De halve marathon kwam ik door op 1u35 ongeveer wat het plan was. De dame in het blauw liep me voorbij en ik hield haar nog een tijd in het zicht. Na 25 kilometer was ik de aandrang om te plassen eindelijk kwijt en liep lekker door totdat mijn bovenbenen pijn gingen doen. Ik wilde bijna mijn tempo laten zakken toen er een kaal mannetje mij voorbij liep. Aanhaken dacht ik en dat deed ik. Ik gebruikte veel mijn armen om mezelf zo goed mogelijk voorwaarts te bewegen. Het leek alsof het de hele tijd vals plat omhoog ging. Anne Luijten zei laatst tijdens een interview: ‘’Op een gegeven moment gaat alles pijn doen en dan probeer ik zo snel mogelijk door te lopen zodat ik sneller bij de finish ben en dus sneller van de pijn af ben’’. Met die opmerking in gedachten liep ik gestaag door.

Na een tijdje liep ik voorbij het kale mannetje en was ik hem aan het hazen. Het aftellen kon beginnen. Ik liep langs een kazerne waar militairen aan het klappen waren voor ons. De marathon werd zwaarder en na 37 kilometer gingen we nog meer omhoog. Nu liep het kale mannetje mij voorbij en mijn tempo zakte wat in. Ik wist dat het parcours na 40 kilometer naar beneden zou gaan. Daar zou ik proberen te versnellen. Nu was het volhouden en een soort van overleven. 40 kilometer, ik keek op mijn horloge; 3 uur 1 minuut en nog wat.. Dus dat wordt 3u11. Ik ging versnellen, geen idee hoe maar ik rook de finish. In plaats van nog een gelletje te nemen spoelde ik mijn mond met een bekertje isotone drank die ik deels over me heen gooide. Maakte niet uit, het regende toch. We kwamen het centrum binnen en met al mijn kracht snelde ik naar de finish. 3 uur en 11 minuten stond er, wat later 3 uur 10 minuten en 55 seconden bleek te zijn. Wauw! 2 seconden sneller dan de dame in het blauw, 4e in mijn categorie en 13e dame overall. Een Gevoel van trots en blijheid, ik heb alles eruit heb gehaald wat erin zat.